نفس برگ

می ترسم از دار،

                     این دار ، نگهدار من نیست

 

 

بیا که بی تو نفس تا همیشه زندانیست

                                                       مرابه یک نفس ازجنس مرگ دعوت کن

 اگرچه خـــاطره هایت نمی شود تکرار

                                                        مرا به خاطره ای شکل ارگ   دعوت کن

شنیده ام که هوایت همیشه پاییزیست

                                                        مرا به اوج نفـــس های برگ  دعوت کن

از این بدون دلیلی کـــه بود ، یخ بستم

                                                       مرا به لذت ذوب تگــــــــرگ   دعوت کن

اگر چه لحظهً پایان زندگی ســـرد است

                                                         مرا به گرمی آغــــــاز مرگ  دعوت کن

بهار می میرم

پرندگــــــــــــان مهاجر بهار می میرم

                                                              بدون یک وجب از روزگار می میرم

ستاره بودنمان  مژدهً سکـونت نیست

                                                             به خواب غفلتتان در فــــرار می میرم

تمام حسرت عمرم  غــــــم غریبی بود

                                                             غــــــــروب غربتم از انتظار می میرم

تمام شرط حضــورم صدای زندان بود

                                                              برای شــــادی مشتی شعار می میرم

شروع آخـــــــر عمرم گذشته از، آغاز

                                                             به عشق غربت مرگم دو بار می میرم

 

طناب

بالا ، بزرگ ، زیبا، شـــــــاید عقاب بودی

                                                        شاید فرشته بودی، شـــــــاید عذاب بودی

دیگر تو را ندیدم ؟   یا چشم بسته ای تو؟

                                                        شاید که خواب دیدم، شاید که خواب بودی

کل ستاره ها را، بار دگـــــــــــــــر شمردم

                                                        بی معرفت کجایی؟ شــــــــاید شهاب بودی

دریای دیگری نیست ، برکه به برکه گشتم

                                                        دریا نمی شناسم؟   یا تو ســـــراب بودی؟

شاید طناب عرشی ،  با ارتفــــــــاع عمرم

                                                        از تو سقـــــوط کردم  ، آری طـناب بودی

تربت بارون

باز صدای زندگی تو گــــوش مردم نمی ره

                                                  هیچ لــــــــــب منتظری رو به تبسم نمی ره

دوباره ستـــــــاره ای غربتشو نمی فروشه

                                                  آسمون اولش تــــــــــــــا اوج هفتم نمی ره

 

باز غروب عـــــــــــــاشقی از همه با وفاتره

                                                  می شکنه اون دلی کـــــــــه از همه آشناتره

زندگی ارزششو به دست بــارون داد و رفت

                                                  نَمِ مروارید غـــــــــــــــــم از همه با صفاتره

 

دست بی وضو روی  تربت    بارون نکشین

                                                    حتی یک دست نوازش روی ناودون نکشین

همه از کویرن   و    ترک   زده   باورشون

                                                   همه ابرو دوست دارن ماهو براشون نکشین

خواب رفته ای؟

بس شد زمــــان یاری شب ،خواب رفته ای؟

                                                     از درد زخم کـــــــاری شب ،خواب رفته ای؟

عصر سیــــــــــــــاه گفته که تمدید می شود

                                                     احیـــــــای شرمساری شب ،خواب رفته ای؟

آماده   شد     که  بار  دگــــــــر امتحان کند

                                                     دوش تو و ســــواری شب ،خواب رفته ای؟

حتی تمــــــــــــــام روزنه ها خواب رفته اند

                                                    عمرش به جاست تاری شب ،خواب رفته ای؟

من مستِ هوشیاریَم و صبــــــــــح می شود

                                                      می ترسی از خـماری شب ؟خواب رفته ای؟

آدم بخند

آدم بخند   ،   حسرت   گندم    نخورده اي

                              شهدِ گناه   ،    از    تَرَك    خم نخورده اي

فرزند   خود   به   دره   دوزخ رسانده اي

                              آدم بخند    ،  از  وطنت    جُم   نخورده اي

 

حوا كه هست  ،    وسوسه اش را بهانه كن

                              شيطان كه هست ، پشت سرش فكر خانه كن

غمگين نباش  ،     گناهت  به   پاي   ماست

                               آسوده باش   ،  سيب  دگر را    ، نشانه كن

 

آدم بخند   ،    غربت   انسان    عجيب نيست

                               آدم بخند  ،    غربت ما    شكل   سيب نيست

گندم بخور  ،  نترس  ،   كه اينجا گناه نيست

                                شيطان كه هست ، غربت ما هم غريب نيست

 

آدم بخند        ،      بار دگر         اشتباه كن

                                 من را ببين  ،      گناه   پدر     را   نگاه كن

آدم بخور    ،     كه   سيبِ زميني نخواستيم

                                گازي بزن   به سيب   و   زمين    را تباه كن

تقدیر

از قاب خودم ، خواهش تصوير ندارم

                                يخ  بسته   دلم   قدرت   تبخير  ندارم

تا  فصل  جديد  سفرم     خاطره  دارم

                               گفتند ، اذان    مهلت     تطهير   ندارم

در فصل قنوتم،دلم افسرد صد افسوس

                              با     رنگ   خدا     قدرت  تكثير ندارم

بي   جرم  گرفتست   مرا صاحب عمرم

                             من  ميل  به  اين   عمر نفس گير ندارم

بازي شده عمرم گُل او رفته شده پوچ

                              تا   گِل   نرسد    كار   به  تقدير ندارم

اقیانوس(امام رضا)

قفس  غربت  من  از  وطنم  تا توس است

                             آسمان وحشت وبی رحمی یک کابوس است

شاخهً   پیچک   سایه    زده      دور  دلها

                               تاک   در غربت  تکراری  من پابوس است

وعدهً   شاه     فقط     آه        برایم   دارد

                               دلخوشیهای  قفس    سهمیهً طاووس است

در  زمستان   زمین    در   پی     فروردینم

                              ذهن من در   دل  شب  منتظر  فانوس است

کهکشان  نقطه ای از سیطرهً نور من است

                              این  جهان  در خور و اندازهً دقیانوس است

مثل یک  ماهی قرمز   که دلش   دریاییست

                               تُنگ من   تشنهً  هفتاد و دو  اقیانوس است

ذوق سنگ

دوباره   قصهً     شیرین    و   فرهاد

                                ولی  شیرین   به   جمع   کوه  پیوست  

 گرفته    تیشه    و    دستان   فرهاد

                                 ولی    فرهاد    میل    کندنش   هست

 گمانم       تلخی   از   فرهاد    بوده

                                  که تا یک جنس شیرین دیده دل بست

نه  ،  شیرین   میل   برگشتن   ندارد

                                  نبوده   لایقش        فرهاد   بی دست

ترک   زد   شیشهً   احساس    فرهاد

                                 مگر  در  سنگ  ذوق  دیگری هست؟

 

ننگ سکوت

سنگینی زمـــــــــــان به دل اختهً هوس

                                       یک آه تب گـــــــــــرفته و پیدایش قفس

تصعید نور و سکته در آغـــوش روشنی

                                       تبخیر نبض آینه هــــــــا در دل و سپس

تکثیر   عقده های سفیران جـــــــــــاهلی

                                       بـــــــال کبوتران و دل بلبلان هَـــــــرَس

ننگ سکوت آتش و یخ از نفیر مــــرگ

                                       جنگ    افول    قافیه    ازوحشت نفس

خورشید ِ بی غروب و کسوف همیشگی

                                      شعر جدید، فـــــکر نو و حرف تازه بس

مهر سکوت

مـــــــا قامتمان شکستهً زندان نیست

                        بدبختیمان مسببش شیــــــطان نیست

گویند نباش ولی دل عـــــــــــاشق ما

                        از آجرو سنگ وآهن و سیمان نیست

آنها که برای مُردگـــــــــان می میرند

                       یک ذره مهم برایشان انســــان نیست

از مهر سکوتیست کـــــه بر لب داریم

                       پیشانیشان نشـــــــــــــانهً ایمان نیست

نفرین تمــــــــام مـــــــــا شود دامنگیر

                       (اخطار!) جهان سرای جاویدان نیست