بهار می میرم

پرندگــــــــــــان مهاجر بهار می میرم

                                                              بدون یک وجب از روزگار می میرم

ستاره بودنمان  مژدهً سکـونت نیست

                                                             به خواب غفلتتان در فــــرار می میرم

تمام حسرت عمرم  غــــــم غریبی بود

                                                             غــــــــروب غربتم از انتظار می میرم

تمام شرط حضــورم صدای زندان بود

                                                              برای شــــادی مشتی شعار می میرم

شروع آخـــــــر عمرم گذشته از، آغاز

                                                             به عشق غربت مرگم دو بار می میرم

 

کمان آرش

آدمای 360 درجه رو نمیشه با نگاه مستقیم شناخت،

پس یا نگاهتو بچرخون یا بیخیال...

 

زدی تیرت     کمان  آرش انداز             بیا و    در دل من      آتش انداز

نخواهد قلب من بی تو تپش را             اگر خواهی روی  از کارش انداز

 

طناب

بالا ، بزرگ ، زیبا، شـــــــاید عقاب بودی

                                                        شاید فرشته بودی، شـــــــاید عذاب بودی

دیگر تو را ندیدم ؟   یا چشم بسته ای تو؟

                                                        شاید که خواب دیدم، شاید که خواب بودی

کل ستاره ها را، بار دگـــــــــــــــر شمردم

                                                        بی معرفت کجایی؟ شــــــــاید شهاب بودی

دریای دیگری نیست ، برکه به برکه گشتم

                                                        دریا نمی شناسم؟   یا تو ســـــراب بودی؟

شاید طناب عرشی ،  با ارتفــــــــاع عمرم

                                                        از تو سقـــــوط کردم  ، آری طـناب بودی

تربت بارون

باز صدای زندگی تو گــــوش مردم نمی ره

                                                  هیچ لــــــــــب منتظری رو به تبسم نمی ره

دوباره ستـــــــاره ای غربتشو نمی فروشه

                                                  آسمون اولش تــــــــــــــا اوج هفتم نمی ره

 

باز غروب عـــــــــــــاشقی از همه با وفاتره

                                                  می شکنه اون دلی کـــــــــه از همه آشناتره

زندگی ارزششو به دست بــارون داد و رفت

                                                  نَمِ مروارید غـــــــــــــــــم از همه با صفاتره

 

دست بی وضو روی  تربت    بارون نکشین

                                                    حتی یک دست نوازش روی ناودون نکشین

همه از کویرن   و    ترک   زده   باورشون

                                                   همه ابرو دوست دارن ماهو براشون نکشین