تبليغاتX
شعرهای عاشقانه حسن جهانبخش

سلام به دوستان عزیز این شعرو چند وقت پیش گفتم(زمان جاهلی) با کمی تغییر گذاشتمش تو وبلاگ امیدوارم خوشتون بیاد(نظر هم یادتون نره)

 

به یاد تو گـــــــــــــرفتم ، یه فال یه استخاره

                                                 فالش می گفت که لیلی   هنــوز دوست نداره

سوره اومد به نامت ، خـــــــدا هوامو داره؟

                                                   یا من وضو نداشتم؟ یا خواب دیدم دوباره؟!

 

با اسم تو شروع شــــــــد دوباره بی قراری

                                                     برای رؤیای پـــــــــوچ ، بازم لحظه شماری

بازم ترانه از تو ، بـــــــــــــــازم دلی بهاری

                                                    دوباره التمــــــــــــــــاسو بازم دوسم نداری

 

بازم به پات می افتم ، بـــــــازم میگی نمیشه

                                                     نه بار اولــــــــــــــــــم بود ، نه بار آخریشه

دوریت تنم رو خشکوند ولی تو خاکه ریشه

                                                     منتظرت می مونم تـــــــــــــــــا آخر همیشه

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در چهارشنبه 25 مهر1386 و ساعت 23:17 |

بس شد زمــــان یاری شب ،خواب رفته ای؟

                                                     از درد زخم کـــــــاری شب ،خواب رفته ای؟

عصر سیــــــــــــــاه گفته که تمدید می شود

                                                     احیـــــــای شرمساری شب ،خواب رفته ای؟

آماده   شد     که  بار  دگــــــــر امتحان کند

                                                     دوش تو و ســــواری شب ،خواب رفته ای؟

حتی تمــــــــــــــام روزنه ها خواب رفته اند

                                                    عمرش به جاست تاری شب ،خواب رفته ای؟

من مستِ هوشیاریَم و صبــــــــــح می شود

                                                      می ترسی از خـماری شب ؟خواب رفته ای؟

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در دوشنبه 23 مهر1386 و ساعت 12:51 |

وقتي دلي به   دلهره   تبعيد   مي شود

                                                وقتي كه سنگ پردهً  خورشيد  مي شود

وقتي كه كوه خندهً مضحك به  تيشه  زد

                                                 سرو از نگاه خشك علف  بيد   مي شود

 

وقتي  دلي  شكستهً        تقدير  مي شود

                                               وقتي زمين ز چرخش خود سير مي شود

موشي  شكار  گندم  ما      جار   مي زند

                                               گر به   به  پشتوانهً   سگ شير مي شود

 

کج فهمی  كمان  به  كمين  زمان   نشست

                                              از   قعر  چاه  آمد ه      بر آسمان  نشست

آمد  هماي   جنگِ   جهان   در جناح جغد

                                              بر دوش  جشنواره اي   از احمقان نشست

 

اما دلیل نبض زمین  آشـــــــــــــنای ماست

                                              دستِ   قیامِ    بغض  غریبِ  صدایِ  ماست

روزی  خدا  به  غربت  ما    هدیه می دهد

                                              آن دم جهان به کام دلِ   ،  بچه های ماست

 

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در دوشنبه 16 مهر1386 و ساعت 0:51 |

آدم بخند   ،   حسرت   گندم    نخورده اي

                              شهدِ گناه   ،    از    تَرَك    خم نخورده اي

فرزند   خود   به   دره   دوزخ رسانده اي

                              آدم بخند    ،  از  وطنت    جُم   نخورده اي

 

حوا كه هست  ،    وسوسه اش را بهانه كن

                              شيطان كه هست ، پشت سرش فكر خانه كن

غمگين نباش  ،     گناهت  به   پاي   ماست

                               آسوده باش   ،  سيب  دگر را    ، نشانه كن

 

آدم بخند   ،    غربت   انسان    عجيب نيست

                               آدم بخند  ،    غربت ما    شكل   سيب نيست

گندم بخور  ،  نترس  ،   كه اينجا گناه نيست

                                شيطان كه هست ، غربت ما هم غريب نيست

 

آدم بخند        ،      بار دگر         اشتباه كن

                                 من را ببين  ،      گناه   پدر     را   نگاه كن

آدم بخور    ،     كه   سيبِ زميني نخواستيم

                                گازي بزن   به سيب   و   زمين    را تباه كن

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در جمعه 13 مهر1386 و ساعت 1:11 |

مجنون  نباش      قصهً     ليلا   تمام شد

                           عشقي  نمرده   است    فقط   نا ،تمام شد

آن ساعتي كه در غم ما خوابِ خواب بود

                           بي وقفه رفت     وقت خوشي  تا تمام شد

حتي  خدا   به وحدت   ما دلخوشي نداشت

                          حسرت   گذاشت    در دل ما  ، ما تمام شد

اين مزرعه كه كِشتن و سوزاندنش يكيست

                          آغاز  راه    بوده    غمش     يا   تمام شد

در دوزخ   و  بهشت  خدا   هم غريبه ايم

                           آنجا  نوشته  اند     نيا    ،    جا تمام شد

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در سه شنبه 3 مهر1386 و ساعت 22:31 |

از قاب خودم ، خواهش تصوير ندارم

                                يخ  بسته   دلم   قدرت   تبخير  ندارم

تا  فصل  جديد  سفرم     خاطره  دارم

                               گفتند ، اذان    مهلت     تطهير   ندارم

در فصل قنوتم،دلم افسرد صد افسوس

                              با     رنگ   خدا     قدرت  تكثير ندارم

بي   جرم  گرفتست   مرا صاحب عمرم

                             من  ميل  به  اين   عمر نفس گير ندارم

بازي شده عمرم گُل او رفته شده پوچ

                              تا   گِل   نرسد    كار   به  تقدير ندارم

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در دوشنبه 2 مهر1386 و ساعت 19:7 |