X
تبلیغات
شعرهای عاشقانه حسن جهانبخش

ساعت از شب گــذشت، اما من

                                                      فکر کوهی کــــــه بین او تا من

تیشه ای از قـــــــــلم به دستانم

                                                      رنگ عهدی کــــه بین او با من

بسته شد، "مــــا" شدیم آنجا و                       

                                                     او نمـــــاند و شکست  اینجا من

من شکستم، چه خوب! حقم بود

                                                     تا نمــــانم  به زور ، بی جا ،من

کوه بیچاره خُب گناهش چیست؟!!

                                                    بشکنم تا ، غـــــــــرور او را من

                                    .................

ما نده ام در سکوت نیمه شب و

                                                      انتخابی بـــــــزرگ:  او  یا  من

ضربانم چـــــــه کند  می گذرد...

                                                     لعنتی خواب رفــــت ،  اما من...

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در دوشنبه 21 مرداد1387 و ساعت 1:51 |

فریاد جانسوز دلـــم  بر لـــب  نشسته

                                                          خورشیدِ تَب ناکِ غمم در شب  نشسته

من بودم و هستم. حماقت بهتر از این:

                                                            روباه رفته   جــای آن  ثعلب  نشسته

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در دوشنبه 13 خرداد1387 و ساعت 1:27 |

                                           

 

بی روی او به دنیا ، یک ذره نیست میلی

                                                     از وقت رفتن او ، خیلی گذشته ، خیــــلی

دلتنگم و پریشان ،  با یک امید کم رنگ:

                                                    (شاید برای من هم ،  دلتنگ  مانده  لیلی)

 

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در جمعه 27 اردیبهشت1387 و ساعت 19:20 |

                                 

 

با دیدن تو از خــــــــــودم آزاد شدم

                                                شیرین نشدی منم که فــــرهاد شدم

تو دوری و من عادت هر روزم هست

                                               قلیون نه!! ولی به گریه معتاد شدم

 ٫٫٫٫٫٫٫٫٫

 

 

جــــلاد و رمانتیک و رفیق و دشمن

                                              موجود عجیب و شرُ  و رِندی هستی

دل نازک و بی رحمی و زیبا و قـوی

                                               اصـــــــلاً تو شبیه فیلم هندی هستی

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در سه شنبه 20 فروردین1387 و ساعت 23:22 |

                                                                                                 

 

  تو مال منی و من گـــــــدایت شده ام

                                                        دلتنگِ  شنیدن   صــــــــــــدایت شده ام

 تو رفته ای و هنوز من خوبم ، شکر

                                                            چیزی نشده ، فقط فــــــدایت شده ام

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در یکشنبه 18 فروردین1387 و ساعت 13:14 |

  با سلام خدمت دوستان عزیز، عید همتون مبارک. 

 

   اسفند، شروع آخری بود،، که ما....

 

اسفند همیشه آخـــــــــــر دنیا نیست

                                                         امسال بهار عشق مــــن اینجا نیست

من دلخوش لحظه هـــــای سرگردانم

                                                          این قطرهً دلخوشی کم از دریا نیست

هر لحظه من از خاطره ای می میرم

                                                          مردن که فقط نبودن فــــــــردا نیست

من فاصله هـــــــــــــــای زندهً دنیایم

                                                          هر چند برای مـــرده ام هم جا نیست

اسفند تولـــــــــــــــــــــد دلم می ماند

                                                          شرمنده اگــــــــر مراسمم زیبا نیست

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در سه شنبه 28 اسفند1386 و ساعت 16:30 |

شیطان ، غلط نوشتی

                                        الحق که   بد سرشتی

با  سجده ای  به  آدم

                                        من هم   شدم بهشتی

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در دوشنبه 15 بهمن1386 و ساعت 18:37 |

می ترسم از دار،

                     این دار ، نگهدار من نیست

 

 

بیا که بی تو نفس تا همیشه زندانیست

                                                       مرابه یک نفس ازجنس مرگ دعوت کن

 اگرچه خـــاطره هایت نمی شود تکرار

                                                        مرا به خاطره ای شکل ارگ   دعوت کن

شنیده ام که هوایت همیشه پاییزیست

                                                        مرا به اوج نفـــس های برگ  دعوت کن

از این بدون دلیلی کـــه بود ، یخ بستم

                                                       مرا به لذت ذوب تگــــــــرگ   دعوت کن

اگر چه لحظهً پایان زندگی ســـرد است

                                                         مرا به گرمی آغــــــاز مرگ  دعوت کن

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در پنجشنبه 13 دی1386 و ساعت 20:20 |

با سلام خدمت دوستان عزیز یلداتون مبارک

                                                                          

به جای اینکه رُِز یا پونه باشیم  

                                             برای هـــــــم بیا گلخونه باشیم

نکن تـلــــخی به یُمن جشن یلدا

                                              برای هــــــم بیا هندونه باشیم

 

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در جمعه 30 آذر1386 و ساعت 15:36 |

حرفای دلم خیلی خیلی زیادن، خلاصشون میکنم ، سه نقطه ...

 

 

یک شعر ناب برفی ، یک صحنهً خیــــــــالی

                                                   بی شک بهشت اینجاست،اینجا،همین حوالی

اینجا هنوز دارند احساس می نــــــــــــوازند

                                                   گویی خدا نرفته از قلب این اهــــــــــــــــالی

در کنج خلوت شهر یک حــــــــــوری زمینی

                                                  در انتظار دست یک غـــــــــــــــــربت سفالی

تنها نشسته شاید، با من قـــــــــــــــرار دارد

                                                  باید ترانه ای گفت در مدح خشکســـــــــــالی

گرمای حس یک قلب در من رسوخ کــــــرده

                                                 آغوش من پر ازعشق ،حسی قشنگ و عــالی

لبریزم از حقیقت، یک عالمه لبــــــــــــــــالب

                                                  اما ، پریدم از خواب ، اَه اَه چه ضد حــــــالی

 

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در پنجشنبه 8 آذر1386 و ساعت 21:6 |

ای کــــــاش قصهً کاش اینجا تمام می شد

                                                       پایان قصهً من با مـــــــــــــــا تمام می شد

افسوس حس خود را بـــا سایه می سرایم

                                                       ای کاش شرم شعر و انشـــــا تمام می شد

او در کنار من هست دنیا چقــــــــدر زیباست

                                                      ای کاش عمر دنیا اینجــــــــــا تمام می شد

                                                     ،،،،

دستش کنار من بود ای کاش صحنه میمُرد

                                                      آغـــــــاز یک حقیقت ، اجـــرا تمام می شد

قلبِ خدا بیامرز ، یک روز زندگی کـــــــرد

                                                      ای کاش قصهً کاش آنجـــــــــا تمام می شد

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در پنجشنبه 1 آذر1386 و ساعت 20:6 |

پرندگــــــــــــان مهاجر بهار می میرم

                                                              بدون یک وجب از روزگار می میرم

ستاره بودنمان  مژدهً سکـونت نیست

                                                             به خواب غفلتتان در فــــرار می میرم

تمام حسرت عمرم  غــــــم غریبی بود

                                                             غــــــــروب غربتم از انتظار می میرم

تمام شرط حضــورم صدای زندان بود

                                                              برای شــــادی مشتی شعار می میرم

شروع آخـــــــر عمرم گذشته از، آغاز

                                                             به عشق غربت مرگم دو بار می میرم

 

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در دوشنبه 21 آبان1386 و ساعت 23:18 |

آدمای 360 درجه رو نمیشه با نگاه مستقیم شناخت،

پس یا نگاهتو بچرخون یا بیخیال...

 

زدی تیرت     کمان  آرش انداز             بیا و    در دل من      آتش انداز

نخواهد قلب من بی تو تپش را             اگر خواهی روی  از کارش انداز

 

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در جمعه 18 آبان1386 و ساعت 6:10 |

بالا ، بزرگ ، زیبا، شـــــــاید عقاب بودی

                                                        شاید فرشته بودی، شـــــــاید عذاب بودی

دیگر تو را ندیدم ؟   یا چشم بسته ای تو؟

                                                        شاید که خواب دیدم، شاید که خواب بودی

کل ستاره ها را، بار دگـــــــــــــــر شمردم

                                                        بی معرفت کجایی؟ شــــــــاید شهاب بودی

دریای دیگری نیست ، برکه به برکه گشتم

                                                        دریا نمی شناسم؟   یا تو ســـــراب بودی؟

شاید طناب عرشی ،  با ارتفــــــــاع عمرم

                                                        از تو سقـــــوط کردم  ، آری طـناب بودی

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در شنبه 12 آبان1386 و ساعت 20:41 |

باز صدای زندگی تو گــــوش مردم نمی ره

                                                  هیچ لــــــــــب منتظری رو به تبسم نمی ره

دوباره ستـــــــاره ای غربتشو نمی فروشه

                                                  آسمون اولش تــــــــــــــا اوج هفتم نمی ره

 

باز غروب عـــــــــــــاشقی از همه با وفاتره

                                                  می شکنه اون دلی کـــــــــه از همه آشناتره

زندگی ارزششو به دست بــارون داد و رفت

                                                  نَمِ مروارید غـــــــــــــــــم از همه با صفاتره

 

دست بی وضو روی  تربت    بارون نکشین

                                                    حتی یک دست نوازش روی ناودون نکشین

همه از کویرن   و    ترک   زده   باورشون

                                                   همه ابرو دوست دارن ماهو براشون نکشین

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در سه شنبه 1 آبان1386 و ساعت 0:23 |

سلام به دوستان عزیز این شعرو چند وقت پیش گفتم(زمان جاهلی) با کمی تغییر گذاشتمش تو وبلاگ امیدوارم خوشتون بیاد(نظر هم یادتون نره)

 

به یاد تو گـــــــــــــرفتم ، یه فال یه استخاره

                                                 فالش می گفت که لیلی   هنــوز دوست نداره

سوره اومد به نامت ، خـــــــدا هوامو داره؟

                                                   یا من وضو نداشتم؟ یا خواب دیدم دوباره؟!

 

با اسم تو شروع شــــــــد دوباره بی قراری

                                                     برای رؤیای پـــــــــوچ ، بازم لحظه شماری

بازم ترانه از تو ، بـــــــــــــــازم دلی بهاری

                                                    دوباره التمــــــــــــــــاسو بازم دوسم نداری

 

بازم به پات می افتم ، بـــــــازم میگی نمیشه

                                                     نه بار اولــــــــــــــــــم بود ، نه بار آخریشه

دوریت تنم رو خشکوند ولی تو خاکه ریشه

                                                     منتظرت می مونم تـــــــــــــــــا آخر همیشه

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در چهارشنبه 25 مهر1386 و ساعت 23:17 |

بس شد زمــــان یاری شب ،خواب رفته ای؟

                                                     از درد زخم کـــــــاری شب ،خواب رفته ای؟

عصر سیــــــــــــــاه گفته که تمدید می شود

                                                     احیـــــــای شرمساری شب ،خواب رفته ای؟

آماده   شد     که  بار  دگــــــــر امتحان کند

                                                     دوش تو و ســــواری شب ،خواب رفته ای؟

حتی تمــــــــــــــام روزنه ها خواب رفته اند

                                                    عمرش به جاست تاری شب ،خواب رفته ای؟

من مستِ هوشیاریَم و صبــــــــــح می شود

                                                      می ترسی از خـماری شب ؟خواب رفته ای؟

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در دوشنبه 23 مهر1386 و ساعت 12:51 |

وقتي دلي به   دلهره   تبعيد   مي شود

                                                وقتي كه سنگ پردهً  خورشيد  مي شود

وقتي كه كوه خندهً مضحك به  تيشه  زد

                                                 سرو از نگاه خشك علف  بيد   مي شود

 

وقتي  دلي  شكستهً        تقدير  مي شود

                                               وقتي زمين ز چرخش خود سير مي شود

موشي  شكار  گندم  ما      جار   مي زند

                                               گر به   به  پشتوانهً   سگ شير مي شود

 

کج فهمی  كمان  به  كمين  زمان   نشست

                                              از   قعر  چاه  آمد ه      بر آسمان  نشست

آمد  هماي   جنگِ   جهان   در جناح جغد

                                              بر دوش  جشنواره اي   از احمقان نشست

 

اما دلیل نبض زمین  آشـــــــــــــنای ماست

                                              دستِ   قیامِ    بغض  غریبِ  صدایِ  ماست

روزی  خدا  به  غربت  ما    هدیه می دهد

                                              آن دم جهان به کام دلِ   ،  بچه های ماست

 

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در دوشنبه 16 مهر1386 و ساعت 0:51 |

آدم بخند   ،   حسرت   گندم    نخورده اي

                              شهدِ گناه   ،    از    تَرَك    خم نخورده اي

فرزند   خود   به   دره   دوزخ رسانده اي

                              آدم بخند    ،  از  وطنت    جُم   نخورده اي

 

حوا كه هست  ،    وسوسه اش را بهانه كن

                              شيطان كه هست ، پشت سرش فكر خانه كن

غمگين نباش  ،     گناهت  به   پاي   ماست

                               آسوده باش   ،  سيب  دگر را    ، نشانه كن

 

آدم بخند   ،    غربت   انسان    عجيب نيست

                               آدم بخند  ،    غربت ما    شكل   سيب نيست

گندم بخور  ،  نترس  ،   كه اينجا گناه نيست

                                شيطان كه هست ، غربت ما هم غريب نيست

 

آدم بخند        ،      بار دگر         اشتباه كن

                                 من را ببين  ،      گناه   پدر     را   نگاه كن

آدم بخور    ،     كه   سيبِ زميني نخواستيم

                                گازي بزن   به سيب   و   زمين    را تباه كن

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در جمعه 13 مهر1386 و ساعت 1:11 |

مجنون  نباش      قصهً     ليلا   تمام شد

                           عشقي  نمرده   است    فقط   نا ،تمام شد

آن ساعتي كه در غم ما خوابِ خواب بود

                           بي وقفه رفت     وقت خوشي  تا تمام شد

حتي  خدا   به وحدت   ما دلخوشي نداشت

                          حسرت   گذاشت    در دل ما  ، ما تمام شد

اين مزرعه كه كِشتن و سوزاندنش يكيست

                          آغاز  راه    بوده    غمش     يا   تمام شد

در دوزخ   و  بهشت  خدا   هم غريبه ايم

                           آنجا  نوشته  اند     نيا    ،    جا تمام شد

+ نوشته شده توسط حسن جهانبخش در سه شنبه 3 مهر1386 و ساعت 22:31 |